Θα πραγματοποιηθει τουτο τ' ονειρο...

και το χθες θα ξαναγεννηθει αυριο,
το πριν θα ξοφλησει τα χρεη του στο μετα,
το επειτα θα πιει μεχρι να ξεδιψασει το τωρα!!

Σε πολλες διαστασεις...

κανεις τον κοσμο ομορφοτερο!!!

*την ομορφια της ψυχουλας σου
φροντισε να αφησεις αναλοιωτη
μην την σπαταλησεις,
μην την σκορπισεις,
ειναι ο θησαυρος σου!

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ-Αλκυονη Παπαδακη

Τα χρώματα

– Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

– Τί χρώμα έχει η χαρά;

– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

– Και η μοναξιά;

– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …..


– Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πιστεψέ με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι; ………………………………………………………………………………………….

– Aυριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ' άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λές: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα… Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής. Aντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο.

……………………………………………………………………………………

– Ποιός είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

– Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή,μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:

– Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου! ……………………………………………………………………………………………… «Προσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σερνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χαλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγαλματα μόνο δε λυγάνε».

Ονειρεύονται… και ελπίζουν…

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.

– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…

– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…


* για σενα αστερι μου.............

μην παψεις ποτε να ονειρευεσαι και να ελπιζεις…….

ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ!!

Ξερεις τι αγναντευω;
Αγναντευω τη ζωη....
Εχει κατι απογευματα η ατιμη!!
Παιρνει το ροζ χρωμα του δειλινου,
το ανακατευει με το χρυσαφι του ηλιου,
το σκορπαει μεσα στο απεραντο γαλαζιο
της θαλασσας ,σου χαμογελα γλυκα
και σου απλωνει το χερι.....
Νοιωθω τοσο πολυ την αναγκη να της πω
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!

Ολα καλα!!!

Ειμαι δω κοντα στο πλευρο σου
μια ζωη ο ανθρωπος σου
μην μου ανησυχεις ....
θα σ'εχω αγκαλια
να μην μου κουραστεις.....

FOR YOU...

Ετσι.....



Κι αλλιως....


Ασε την αγαπη να ταξιδεψει....
Ισως καποτε φτασει εκει που πρεπει...
Στην αρχη και το τελος του δικου μας κοσμου!!

Εισαι...

Εισαι ουρανος στην συννεφια μου.

Εισαι φως στην σκοτεινια μου.

Εισαι αστερι στην νυχτια μου.

Εισαι βλεμμα στην ματια μου.

Εισαι παλμος στην καρδια μου.

Εισαι γελιο στην χαρα μου.

Εισαι ελπιδα στα ονειρα μου.

Εισαι παραθυρι στην ψυχη μου .

Εισαι ζωη στην ζωη μου.

Περιμενε με......

Οταν κοιμασαι το φεγγαρι ερχεται
και σου δινει τα πιο γλυκα φιλια του..
Σημερα αποφασισα να παρω τη θεση του.

Θα με περιμενεις;

Σ' ΑΓΑΠΩ...

Σ'αγαπω,
και ουτε ξερω τι θα πει
εγωισμος στον ερωτα μου.

Σ'αγαπω,
ειμ' ενας ανθρωπος απλος,
γιατι αγαπαω και πιστευω στην καρδια μου.

Σ' αγαπω,
τι αλλο θελω, εισ' απλος
κι αληθινος, εισ' ενας αλλος...

Σ' αγαπω,
εισαι στη σκεψη μου το φως,
εισαι ο πιο γλυκος καημος, ο πιο μεγαλος.

Σ' αγαπω,
κι ο ερχομος σου ειν' η μεγαλη μας στιγμη,
η πιο μεγαλη μας στιγμη...

Σ' αγαπω,
θα'σαι για παντα ο τελευταιος μου σταθμος.

Σ' αγαπω,
κι ουτε μπορει να γινει τωρα πια αλλιως.....

θα σ'αγαπω...

Για σενα νε μπορω....

Αξια στη ζωη εχει ν' αναγνωρισεις ποιος
σ' αγαπησε.....
Ποτε μην ρωτησεις γιατι.......

Καλημεραααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!

Επειδη μ' αρεσει πολυ για μια χαρουμενη κυριακη!

Ποτε...

Ποτε θα' ρθει αυτη η μερα,που θα βρεθουμε μαζι.
Οι δυο μας. Μονοι μας.
Θα μεθυσουμε και θα βγουμε
να ζωγραφισουμε καρδιες στις λεωφορους.
Θα τρεχουμε ξυπολυτοι,
θα βουταμε στα ποταμια,
θα σκορπαμε φιλια,
θα φωναζουμε ζητωωωω!!!

Αλκυονη Παπαδακη

Στη ζωη μου,
εμαθα μονο να δινω
και μου αρεσει να δινω
και ξερω να δινω...

Ομως δεν,
εμαθα να ζητω
και μου αρεσει να ζητω
αλλα δεν ξερω να ζητω...

Τι ειπες;

Δεν εχουμε αρκετα αγαθα;

Τρελαθηκες;

Σ’ αγαπω, μ’ αγαπας.

Σε νιωθω , με νιωθεις.

Σε πονω, με πονας.

Σε νοιαζομαι, με νοιαζεσαι.

Τοσα ρηματα δικα μας!

Καταδικα μας!!

Να καταναλωνουμε μια ζωη.

Αλκυονη Παπαδακη

YES I DO...

Με αγαπάς ?

Σ' αγαπώ, περισσότερο

από όσα μπορούν να πουν οι λέξεις

Με χρειάζεσαι ?

Σε χρειάζομαι περισσότερο

από ότι τα τριαντάφυλλα χρειαζονται το νερό

Με αγαπάς ?

Τόσο πολύ που θα πλήγωνα τον εαυτό μου

…………………………….

…………………………….

Με αγαπάς ?
Ναι, σ΄αγαπώ…

απλα ξερεις....

Μερικες φορες καποια πραγματα
απλα τα ξερεις.....
Δεν χρειαζεται να τα δεις...
ξερεις πως συμβαινουν....
ετσι απλα.......
Ισως γιατι η ψυχη και η καρδια
βλεπουν περισσοτερα απ' οτι
βλεπουν τα ματια......

Μοναξια.....

Η μοναξια πηρε ενα ματσακι γιασεμια και τα ακουμπησε στη χουφτα μου
ετσι για να μ΄ευχαριστησει
-Δεν ειναι τιποτα σπουδαιο ......ειπε...
Ετσι για το καλο.....
-Κατσε της ειπα.......
-Τι να σε κερασω;
-Εχω γλυκο νεραντζακι....
-Θελω να με κερασεις .....
Φως απ τα ματια σου
Δροσια απο τα χειλη σου
Ζεστασια απ' την καρδια σου
Χρωματα απ'τα ονειρα σου
Φωτια απ'την ζωη σου
Αρωμα απ'την ψυχη σου............
-Θα μεινεις πολυ ;...την ρωτησα.....
-Μεχρι να με διωξεις..............κι αν με διωξεις,
δεν θα θυμωσω..........φιλες ειμαστε......
τι στο καλο!!.........μεταξυ μας...........

καλη αρχη!

Μεγαλοδυναμε
αν Εσυ κρινεις
οτι αξιζει
και ειναι για καλο
δωσε την δυναμη
για το ξεκινημα και
στηριξε το με την
Παρουσια σου

Στον πριγκιπα μου....

Αν χωρούσα κι εγώ
στο μικρό σου πλανήτη
αν ζητούσες να ‘ρθω
να μην σ’ έχει η λύπη

Τον παλιό μου εαυτό
θα τον άφηνα πίσω
τον κρυμμένο ουρανό
της καρδιάς σου να ζήσω

Στο μακρινό σου το αστέρι
να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Αν ζητούσες να ‘ρθω
στο μικρό σου τ’ αστέρι
αν μπορούσα να δω
της ψυχής σου τα μέρη

Θα νικούσα το εγώ
που εδώ με κρατάει
έναν κοσμό να βρω
και τους δυο να χωράει

Στο μακρινό σου το αστέρι
να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Μάριος Φραγκούλης
Πρώτη εκτέλεση: Μάριος Φραγκούλης

Ο χρονος και η απουσια..

Ακου να σου πω ...

είπε ο χρόνος στην απουσία ...

σε βλέπω πάντα λυπημένη

και στενοχωριέμαι.

Αποφάσισα να σε λέω ανάμνηση

και θα σε κάνω πιο όμορφη

κι από την παρουσία.

«Δεν θέλω να με κάνεις πιο όμορφη ...

κάνε με πιο χαρούμενη, αν μπορείς ... »